BYWAMY: MAŁE WARSZAWSKIE SPOTKANIA TEATRALNE 2012
Zostawiliśmy przedszkole, szkołę, dom, miasto... Wyruszyliśmy na SPOTKANIA, które dla jednych są MAŁE, a dla nas WIELKIE. (UWAGA! Wpis będziemy uzupełniać!) 3..., 2..., 1...
NAJMŁODSZA nie mogła pojąć, dlaczego zabieramy walizkę do teatru.
- Bo wyjeżdżamy daleko, będziemy tam spać i musimy zabrać ze sobą piżamy, koszulki, spodnie...- tłumaczył jej MŁODSZY.
- Aha! I będziemy spać w walizce!- NAJMŁODSZA już wszystko rozumie.
- Bo wyjeżdżamy daleko, będziemy tam spać i musimy zabrać ze sobą piżamy, koszulki, spodnie...- tłumaczył jej MŁODSZY.
- Aha! I będziemy spać w walizce!- NAJMŁODSZA już wszystko rozumie.
Gdy dla mnie walizka, do której próbowałam upchnąć wszystkie niezbędne rzeczy, była za mała, coraz mniejsza, maleńka, NAJMŁODSZEJ wydawała się wielkim łóżkiem, przenośnym domkiem. Biegała wokół jej rozwartej, wypchanej paszczy, wymachiwała rękoma i cały czas brzęczała pod nosem:
- Ja będę spała tutaj, a MŁODSZY tu, a Ty? Gdzie Ty będziesz spać? A STARSZY? Macie inną walizkę? Albo nie. Ja będę spać tam, a MŁODSZY tu...
