CZYTAMY: "DUSZNE I POTWORNE" LEKTURY
Bardzo nocna pora, nad łóżkiem zawodzącej NAJMŁODSZEJ:
- Mamo, mam robala na kołdrze!
Strzepuję kołdrę raz, potem drugi i trzeci.
- Już go nie ma?
- Nie, śpij.
Idę do swojego łóżka. Strzepuję kołdrę raz, drugi i trzeci. Teraz mogę spać.
- A czy w naszej piwnicy też mieszka potwór?- pyta MŁODSZY podczas kąpieli.
- Nie. Chyba nie. Nigdy go tam nie spotkałam.
- Może siedzi gdzieś w kącie.
- Może, ale...
- Dobrze, że nie mamy strychu! Tam by mieszkały wampiry!
- Czasami w nocy, gdy się boję. To znaczy teraz już nie, ale kiedyś. Jak się na przykład bałem, że się zamieniliście w zombie, albo że duch mi wyłazi przez okno... To wtedy puszczam sobie, to znaczy puszczałem kiedyś, muzykę, jakąś wesołą albo "Bolero" Ravela i wtedy już wiem, wiedziałem, że mi nic nie grozi... Wszystkie potworniaste i upiorzaste stwory boją się ładnej muzyki.
- Pewnie masz rację, to znaczy miałeś rację.
- Czepialska jesteś! Ty to byś się nawet nie przyznała, że boisz się duchów!
Było już ciemno i wszyscy w domu spali. Nagle usłyszałam... Oczywiście, że się nie przyznam!!!
