BYWAMY: "NUSIA I WILKI"
- Ale ja będę siedzieć obok Ciebie, bo się będę bała wilków.
NAJMŁODSZA chwyta mnie za rękę. MŁODSZY łapie za drugą:
- A ja z drugiej strony. Ja się wilków nie boję, ale nigdy nic nie wiadomo. Może niektórych wilków się boję...
 |
| Fot. Opolski Teatr Lalki i Aktora |
"NUSIA I WILKI"
(Opolski Teatr Lalki i Aktora)
reżyseria: Robert Jarosz
scenografia: Marika Wojciechowska
muzyka: Wojciech Morawski
- A to na pewno będzie o Nusi? Może się pomyliłaś, mamo?
Wchodzimy na widownię. Na gitarze brzdąka rogacz w białych kaloszach. (Rogacz będzie tak brzdąkał i czarował dźwięki na żywo przez cały spektakl!) Na scenie stoi domek, a za nim pagórek z kraterami, ściany z krat.
- To trochę wygląda jak dziwna planeta...
- Tylko Małego Księcia brak.- STARSZY w dziwnej scenografii rozpoznaje planetę Małego Księcia.
- Ale jest łoś z gitarą. Mamo, czy to jest łoś "brat łoś"?- MŁODSZY szuka elementów "nusiowego" świata.
- To jest raczej jeleń.- I znów STARSZY, który niby taki duży i oczytany, i łosie od jelenia odróżnia, ale dziś nie mógł się doczekać spektaklu.
- Jelenia nie było w "nusiach". Ty się w ogóle na "nusiach" nie znasz i musisz mnie słuchać, bo wiem lepiej.
