JAK CI SIĘ PODOBAŁO, KROPKA?

STARSZY usiadł w tylnym rzędzie. Sam. Może to manifest: "Jestem tu, bo mam maleńką siostrę. Mnie to już osobiście nie kręci." Może nie chciał zasłaniać najnajom. Może tam się czuł bezpiecznie i na miejscu. Na pewno, nie chciał o tym gadać. Siedzi, czasem spojrzy, gdy ja spojrzę... Siedzi wyprostowany (sztywny?), uśmiecha się z rzadka. A jeszcze niedawno pierwszy pchał mi sie na kolana, łokieć wbijał pod żebra, gdy się na scenie straszno robiło, albo za głośno, dłoni z mojej dłoni nie wysuwał ani na minutę. 

A jeszcze niedawno nie było KROPKI. Teraz siedzi na moich kolanach, obok NAJMŁODSZA, która nawet ze swego ŻelkoPseudo już wyrosła.

To nie pierwsza KROPKI wizyta w teatrze, nie pierwszy najnajowy spektakl, ale do tej pory była traktowana jako dodatek nie-mam-z-kim-zostawić-w-domu. Tym razem siedzi w pierwszym rzędzie, ma swój bilet. To ona dzisiaj zabrała nas ze sobą na spektakl. 

"BABY SPACE" (nasze SPA)

BYWAMY: "BABY SPACE"

- Ale ja przecież jestem najmłodsza, nie mogę być za duża... A może mogę... Pamiętasz sukienkę "latową", w której mi pupę widać i te spodnie za małe, które schowałaś dla KROPKI... Jestem czasem na coś czasami za duża...

NAJMŁODSZA jest czasem na coś czasami za duża... Coraz częściej, z dnia na dzień częściej...., ale żeby aż TAK?!

Zdj. Stary Browar Nowy Taniec

"BABY SPACE"

koncepcja, scenografia, choreografia: Dalija Aćin Thelander

asystent scenografa, wykonanie scenografii: Agnieszka Gierach

poezja: Malina Prześluga

muzyka: Wojciech Morawski

wideo: Kacper Lipiński

tancerze: Marta Romaszkan, Kacper Lipiński / Monika Kiwak, Dusko Stamenic

produkcja: Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk

koordynacja: Alicja Morawska-Rubczak, Sandra Lewandowska

premiera: 1 czerwca 2013, Stary Browar , Słodownia +2

Wbiegliśmy do... MALOWANEGO OGRODU

BYWAMY: "MALOWANY OGRÓD"

Wbiegliśmy...

 I tak ja biegać uwielbiam, tak wbiegać nie bardzo. I tak ja wbiegać nie lubię, tak ostatnio wbiegam, ciągle gdzieś wbiegam- do sklepu po mleko i pęczek rzodkiewek, do przedszkola, na zebranie, do lekarza po receptę. Wbiegam, nie wpadam, bo trzeba mieć klasę, trzeba trzymać pion, równowagę, chociaż tyle...

Wbiegliśmy...

W sobotę wbiegliśmy do samochodu, do szkoły wbiegliśmy (w sobotę! o zgrozo!) i wybiegliśmy, trochę już z przyzwyczajenia, a tu nagle przed szkołą na chodniku leży godzinka. Ja bym jej pewnie nie zobaczyła. Potknęłabym się może, wbiegła do samochodu, by po chwili wbiec do sklepu, ale NAJMŁODSZA godzinkę znalazła, podniosła:

- Co będziemy teraz robić?

STARSZY miał w szkole próbę, my mieliśmy godzinkę, z którą trzeba było coś zrobić.

- Może zakupy? 

- Nieeeeeee! Chcemy coś nie nudnego!- NAJMŁODSZA, szczęśliwy znalazca godzinki, stawiała warunki.

- No to może... Mam pomysł! Szybko, do samochodu!

BYWAMY: Fg = G[(m1 m2)/r2] / Taniec a fizyka

BYWAMY: Fg = G[(m1 m2)/r2] / TANIEC A FIZYKA

- Wolałbym nie iść... Nie boisz się, że przez ten taniec mogę się zrazić do fizyki? 

- Ja nie lubię fizyki, Ty nie lubisz tańca. Tworzymy idealną parę! 

- A nie mogłabyś iść tylko z maluchami? Ja sobie zostanę w domu. Obiecuję Ci, że potańczę przez chwilę i nawet rolet nie zasunę to pewnie mnie jakiś sąsiad zobaczy i wyjdzie na to samo... 

- ???

- Wygłupię się. Będę pląsać i będę widziany.

- Prooooooszę Cię. Gdyby coś, zawsze może Cię zacząć boleć brzuch, noga, ręka, piegi na nosie.

- Ależ Ty litościwa! Myślałem, że tylko utrata przytomności i otwarte złamanie się liczą.

- Ale ja teraz mówię o warsztatach, a nie o szkole.

"WONDERLAND PROJECT" Stary Browar Nowy Taniec Dla Dzieci

BYWAMY: "WONDERLAND PROJECT"

Czasem jestem wodzirejem, innym razem stoję w trzecim rzędzie i poddaję się ich inwencji i pomysłom. Nagle dowiaduję się, że nieważne jak, ale ważne, że rysuję, wycinam, lepię, śpiewam, czytam, nawet tańczę. I nikt mnie nie ocenia, ważne, że się dzieje i nikt nie krytykuje, a liczy się udział. I najczęściej o tym zapominam, a to takie proste...

Nauczyłam się już, by na niektóre pytania nie odpowiadać...

- Gdzie idziemy? Co to będzie? Co będziemy robić?

I mogłabym oczywiście próbować:

- Idziemy do teatru. Spektakl będzie o królewnie, która połknęła zatrute jabłko i...- Mniej więcej w tym miejscu, któreś z nich by mi przerwało:

- A mamy jabłko? Jestem głodna.

- Nie lubię o królewnach. Nudno będzie...

Być może jednak podeszliby do tematu mniej przyziemnie, nie kręcili nosami i:

- A jakie to było jabłko? Czy są takie trujące jabłka? A ja kiedyś zjadłem gruszkę i mnie bolał brzuch.

- A ja lubię gruszki, a brzuch mnie nie boli, albo boli... Chyba muszę iść na sedes.- NAJMŁODSZA, może z racji wzrostu, co w głowie to w...

By więc nie dojść do wniosku, że dzieci wyciągam z domu na siłę, by nie spóźnić się grzebiąc po encyklopediach i internecie, szukając dowodów na istnienie zatrutych jabłek i krasnoludków, mówię tak:

- Wychodzimy. Dziś teatr, taniec, warsztaty. Jestem potwornie, ogromniaście ciekawa! A Wy?! Dalej, dalej! Buty, kurtki, czapki, rękawiczki, szaliki, pluszaki! Spróbujmy dziś pobić rekord trasy: z przedpokoju do samochodu! Czas, start!